و بهار یادآور آشنایی تو...

 

وبهار ...

با شروع فصل بهار ،دنیای اطرافت رنگ و بوی دیگه ای میگیره

 درختان جامه ای نو از شکوفه برتن میکنند و پرندگان با پریدن از

 

این شاخه به اون شاخه،آوازی جدید سر میدهند.

 

            

 

 

و آغاز بهار ،برای من یادآور یک آشنایست.آشنایی که کاش شروع

 

نمیشد؛اینک شاهد پایانش باشم.

 

پایانی که به جاده تنهایی ختم بشه .و تو...تک و تنها در میانه راه.

 

راهی که هر چند مسافت زیادی ازش طی نشده ولی هر قدم به قدمش

 

خاطرات دلنشینی رو به همراه داره.

 

            

 

دلنشین تر از رایحه گلهای بهاری،به لطافت نسیم صبحگاهی و به

 

ظرافت گلبوته تنهایی.

 

دریغا که چقدر زود گذشت...

...

                        

 

 

*یادت هست؛کنارم نشستی و پرسیدی:دوستم داری؟مسیر نگاهم رو

 

عوض کردم،برق چشمانت چون شهاب سنگی در میان کهکشان پر

 

ستاره میدرخشید...و چه زیبا بود درخشش اشک سوال!...

 

ترسی سراپا وجودم رو در بر گرفت.لحظه ای رو در سکوت به

 

فکر فرو رفتم و با تامل گفتم:هنوز برام غریبه ای...

 

و تو لبخندی زدی و دستانم رو گرفتی؛گفتی بلند شو ...باهر قدمم ،

 

گامی بردار- باهر نفسم جانی دوباره بگیرو بانگاهت افق  نگاهم رو

 

نظاره گر باش...

 

اون وقته که  حرفا و نوشته های دلم رو میتونی بخونی...

 

         

 

 

 *یه روز در میان انبوهی از برگهای خشک پاییزی،رو به من کردی

 

و گفتی:میدونی،هر کدوم از این برگهای خشک موقع شکستن،صدا

 

و ناله ای مخصوص خودشون دارن؟درست مثل آدما؛زیر بار مشکلات،

 

درمیانه غم و غصه ،حتی در آغوش تنهایی.

 

                          

                                                                                

  و یکسال گذشت...

 

و همه دیدن شکستن من رو...

 

و شنیدن ناله های تنهاییم را...

 

و اینکه فهمیدم که دوستت دارم.

 

                

 

 

|+|

سرزمین عشق

صبح دیروز خورشید خانم، با نور امید بخشش آهسته میزد به پنجره اتاق تنهایی هام.

و نسیم صبحگاهی، عطر بهار رو هوهو کشان، مثل نقل و نبات عروسی، از روزنه

های پنجره رو کنج دلم پخش میکرد.

 قاصدک نامه رسون پشت نقاب پنجره،بی تابی میکرد.

و وقتی پنجره رو باز کردم ؛ رنگین کمانی از نور، چشمانم رو نوازش داد.

وباد گیسوانم را به عطر یاسهای وحشی مزین نمود.

قاصدک پیامی رو در گوشم زمزمه کرد،که روحم جانی دوباره گرفت و شبنم امید

چونان اشکی زلال و ناب بر گلبرگ وجودم جاری گشت.

 

 آری؛ اینک رهسپارم،به دیارعشق...به سرزمینی از نور و معنویت.

 

 

 

 ای سرچشمه عشق: مرا از آب زلال وجودت سیراب گردان.

 چرا که من تشنه محبت بی شائبه توام.

 محبتت را چنان نیاز ماهی ،که بدون آب توان زنده ماندن از او میگیرد.

نفس این تن خاکی خواهم ساخت،که هر لحظه آن را از من بگیری؛مطمئن باشی ، زنده نخواهم ماند.

مرا سیراب گردان

 

التماس دعا

|+|

دوست عزیز تر از جانم:

 

کبوتر دلم:

 

*با رفتنت یک برگ به تقویم تنهایی هام اضافه کردی

 

تمام صفحات تقویم برام یادآوره خاطراتی هستند که به رفتن ختم میشن

 

و تو با پروازت آخرین برگ تقویمم شدی.

 

  

 

چشم در چشم شعله های شمع دوخته ام و ذوب شدنش رو نظاره گرم،چرا که

 

(چشم ها آینه اند،غم دل وقتی در آیینه چشم ها می افتد.رخساره را زیبا

 

میکند).

 

قامت پارافینی شمع در آینه چشمانم،نم نم آب شده و وجودش چون قطره اشکی

 

 در حدقه چشم ، لبریز و از لبه سرازیر میگردد...

 

*هنوز چندی از پروازت نگذشته که در گوشه گوشه افسانه تار اندوه تنیده شده.

  

       

 

زیبایی نوشته هایت،بیانت،(سکوتت و همه چیزها در نظرم محو شده اند.

 

دیگر هیچ چیز زیبا نیست.

 

آن روشنایی حقیقی که زیبایی و شگفتی جهان را به من نشان داد،آن

 

نغمه جاودانه

 

که همواره میشنیدمش).اینک بال گشوده و مرا در خزان یک افسانه تنها و

 

بی رویا...رها کرده...

 

*ولیکن فضا یاد و بوی ترا به دست باد نخواهد سپرد،چرا که افسانه در انتظار

 

 بهاری دیگر میماند و امیدوار است که در پس این آمدن ،رفتنی نباشد.

 

کبوتر دلم ،(گرچه گریه کردن را دوست ندارم،ولی اشک مانند دانه های باران

 

از گونه هایم جاری میشود و تو در کنار من نیستی تا ببینی) که در رویاهایم با

 

حضور مهتاب زیر سایه افسانه جشن تولدتت را با صدها ستاره چشمک زن

 

خواهم گرفت و زمزمه میکنم :دوست

 

عزیزتر از جانم کبوترم تولدت مبارک

 

                                                                     

 

 

 

 

 

 

 

 

 

   

                              

 

 

 

                                 

                                                                                                                                  

 

                                                                                                                                                      

                                                                       

              کسی که هرگز فراموشت نخواهد کرد زهرا                                                                                                                        

 

 

 

 

|+|

وای اگر پرنده را بیازاری!!_ اسیر....!! وخداحافظ !!!

 وای اگر پرنده را بیازاری!!

پسرک بی انکه بداند چرا،سنگ در تیر کمان کوچکش گذاشت وبی انکه بداند چرا،گنجشک کوچکی را

نشانه رفت .پرنده افتاد ،بال هایش شکست وتنش خونی شد .پرنده می دانست که خواهد مرد .اما

پیش از مردنش مروت کرد و رازی را به پسرک گفت تا دیگر هرگز هیچ چیزی را نیازارد .

پسرک پرنده را در دستهایش گرفته بود تا شکار تازه خود را تماشا کند.اما پرنده شکار نبود .پرنده پیام

بود .پس چشم در چشم پسرک دوخت وگفت:((کاش میدانستی که زنجیر بلندی است زندگی ،که یک

حلقه اش درخت است ویک حلقه اش پرنده .یک حلقه اش انسان ویک حلقه سنگ ریزه .حلقه ای ماه

وحلقه خورشید.

وهر حلقه در دل حلقه ای دیگر است .وهر حلقه پاره ای از زنجیر:وکیست که در این حلقه نباشد

 وچیست که در این زنچیر نگنجد؟!

ووای اگر شاخه ای را بشکنی،خورشید خواهد گریست.وای اگر سنگ ریزه ای را ندیده بگیری ،ماه تب

خواهد کرد.وای اگر پرنده ای رابیازاری،انسانی خواهد مرد.

زیرا هر حلقه را که بشکنی،زنجیر را گسسته ای.وتو امروز زنجیر خداوند را پاره کردی.))

پرنده این را گفت وجان داد .

وپسرک انقدر گریست تا عارف شد!!!

 

از خود پرسیده ای چند پرنده را کشته ای؟؟؟

نویسنده .........................................................................................................عرفان نظر اهاری(هر قاصدکی یک پیامبر است)

اسیر...

پشت شیشه ی نگاهت دختری دیدم!!

که زندانی چشمهایت شده بود !!

کنار افق دیدگانت نشسته بود وبه دور دستها خیره مانده بود

سرد بود و تاریک !!

ودخترک نفس نفس میزد!!

از بخار نفسش روی شیشه ی چشمت هاله ای دیدم !!

هاله ایی بود به شکل بوسه  !!

واز گرمی نفس دختر هاله شره میکرد واشک میشد!

ودوباره... داستان ادامه داشت!!

این درد چشم نبود!!

این خواهش بود !

بوسه ایی بوداز جنس التماس برای رفتن برای رها شدن  !!

وچشم می پنداشت از درد دلتنگی است که اشک میریخت !!

 

غافل از یاد دخترک !!

 نوشته شده توسط...............................................................................................................................  کبوتری خسته ...

سلام مهربونا

این اخرین اپدیتی بود که در افسانه خزان کردم!!!

عازمم !!عازم پرواز !!!

تو این مدت کوتاهی که اینجا بودم چیزای زیادی یاد گرفتم !!!خیلی ...

...

صبح خواهد شد

باران خواهد زد...

و به این کاسه آب ..

آسمان هجرت خواهد کرد...

وای کاش کسی میدانست راز  سکوت وهجرت را...

مهربون همیشه مهربان نگهدارتون  !!!!!

|+|